รู้จัก พระพิราพ พุทธคุณ บรมครูสูงสุดแห่งนาฏศิลป์
พระพิราพ มีพุทธคุณมากมาย เป็นผู้ประทานโชคลาภ เสน่ห์เมตตา ทรัพย์สมบัติ ผู้ที่เคารพบูชาพระองค์จะเป็นเมตตามหานิยมแก่ผู้พบเห็นทั้งหลาย จะบังเกิดความเจริญสูงสุดในชีวิตทุกๆ ด้านไม่ว่าจะเป็น การเงิน การงาน และบันดาลความร่มเย็นเป็นสุข ห่างไกลจากโรคร้ายภยันอันตรายทั้งหลาย แม้เกิดเหตุเคราะห์ร้าย หากมีพระพิราพไว้บูชาบารมีของพระองค์จะคุ้มครองให้ปลอดภัย ผ่อนหนักให้เป็นเบาได้ เชื่อกันว่าจะช่วยให้แคล้วคลาด
พระพิราพ เป็นที่เคารพนับถือของสายนาฏศิลป์ ด้วยเป็นเทพแห่งความเป็นและความตาย เทพสูงสุดแห่งครูนาฏศิลป์ ทรงฤทธิ์แรงครู ตำนานกล่าวว่า พระพิราพ คือ พระอิศวรอวตาร อันมาจากประเพณีบูชา”พระไภราวะ”ของชาวอินเดียและชาวเนปาล โดย พระไภราวะ คือภาคหนึ่งของพระอิศวรที่แสดงรูปกายออกเป็นยักษ์ทรงอิทธิฤทธิ์ ด้วยเกิดเหตุร้าย พระอิศวรจึงจำต้องแบ่งร่างอวตารเป็น พระไภราวะ เพื่อปราบเหล่าร้าย ภูติผีปิศาจ ครั้นเมื่อถอดร่าง ก็ได้อัญเชิญพระเพลิงและพระสมุทรมาเป็นกำลังฤทธิ์อย่างละครึ่งในองค์ จนเมื่อครั้งเกิดโรคระบาดคร่าชีวิตประชาชนล้มตายเป็นอันมาก ขาดที่พึ่ง มนุษย์จึงได้ระลึกถึงพระไภราวะผู้ประทานชีวิตและความตายอันเป็นภาคมหาปราบหนึ่งของพระอิศวร จึงได้ตั้งบูชาพระไภราวะ แล้วโรคระบาดทั้งหลายก็ได้หายไป บังเกิดความร่มเย็นเป็นสุข ทำให้นับถือกันว่าเป็นเทพแห่งความสงบสุข บูชาแล้ว ผู้นั้นปราศจากภยันอันตราย อาถรรพ์ทั้งปวง ทั้งยังช่วยให้สุขภาพแข็งแรง ปราศจากโรคภัยทั้งหลาย บันดาลเงินทอง และความสำเร็จ โดยคำว่า พระพิราพ นั้นมาจากคำว่า”ไภราวะหรือไกรวะ”ภายหลังเพี้ยนเป็น”พระไภราพ”จนในคติพจน์ของชาวนาฎศิลป์ที่นับถือพระพิราพ ก็เนื่องจากเชื่อถือว่า พระพิราพ เป็นบรมครูฝ่ายยักษ์นั่นเอง
ลักษณะของ พระพิราพ
พระพิราพ มีลักษณะกายสีม่วงแก่ ๑ พักตร์ ๒ กร มีหอกเป็นอาวุธจึงเป็นเหตุที่ศิลปินและผู้คนเคารพบูชาเพราะมีข้อมูลว่า พระพิราพ นี้เป็นปางหนึ่งของพระอิศวร มีชื่อพ้องกันกับชื่อ”วิราวณะ”ของฮินดู อันเทพเจ้าแห่งการฟ้อนรำ ชื่อพิราพ เป็นนามเทพเจ้าแห่งคุณงามความดี มีลักษณะ เศียรโล้น สีม่วงแก่ (พิราพเดินป่า) สวมกระบังหน้า ปากแสยะ ตาจระเข้ มาจากคำว่า”ไภราวะ”หมายถึง”ผู้เป็นใหญ่แห่งป่า” เข้าใจว่าปางดุร้ายของพระอิศวร ในคติความเชื่อของไทย
พระพิราพ เป็นอสูรเทพบุตร นามเทพแห่งคุณงามความดี เป็นผู้ทรงศีลที่มั่นคงในการบำเพ็ญ มีนิสัยรักและห่วงใยมวลมนุษย์ชอบช่วยเหลือไม่ว่าจะยากดีมีจนที่มาขอพรแล้วก็มักจะประสบความสำเร็จทุกรายไป แต่ขอให้ผู้นั้นเป็นคนดีมีศีลธรรม มีสัจจะวาจา ดังนั้นแล้วจึงมักจะไม่บนบานพระพิราพ หากแต่จะเป็นการขอพรแต่เพียงเท่านั้น ดังนั้นแล้วในพิธีไหว้ครูก็จะมีการอัญเชิญพระพิราพ เพื่อขจัดปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย อำนวยความสุข พ้นทุกข์พ้นโศกพ้นโรคพ้นภัยร่วมด้วยนั่นเอง ในไทยเรานิยมบูชาเป็นรูปปั้น พระเครื่อง เศียร หรือรอยสัก โดยจะบูชาพระพิราพในวันพฤหัสบดี
พระพิราพ มีลักษณะกายสีม่วงแก่ ๑ พักตร์ ๒ กร มีหอกเป็นอาวุธจึงเป็นเหตุที่ศิลปินและผู้คนเคารพบูชาเพราะมีข้อมูลว่า พระพิราพ นี้เป็นปางหนึ่งของพระอิศวร มีชื่อพ้องกันกับชื่อ”วิราวณะ”ของฮินดู อันเทพเจ้าแห่งการฟ้อนรำ ชื่อพิราพ เป็นนามเทพเจ้าแห่งคุณงามความดี มีลักษณะ เศียรโล้น สีม่วงแก่ (พิราพเดินป่า) สวมกระบังหน้า ปากแสยะ ตาจระเข้ มาจากคำว่า”ไภราวะ”หมายถึง”ผู้เป็นใหญ่แห่งป่า” เข้าใจว่าปางดุร้ายของพระอิศวร ในคติความเชื่อของไทย
